Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sarsıcı filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü ve sapkın adam, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir şiddet, aşağılama ve işkence düzeni kurarlar.

Pasolini, burada faşizmin yalnızca siyasi bir sistem değil, insan ruhunu ve bedenini tamamen kontrol altına alan, her türlü ahlaki sınırı yok eden bir yozlaşma biçimi olduğunu gösterir. Film, şiddetin estetize edilmesine karşı bir saldırı olarak okunabilir. Seyirciyi rahatsız etmek ve düşündürmek amacıyla kasıtlı olarak sert ve provokatif sahneler içerir.

Oyunculuklar, karakterlerin soğukkanlılığını ve kurbanların çaresizliğini etkileyici bir biçimde yansıtır. Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk ve mesafeli bir bakışla, olan biteni bir tür belgesel gibi sunar, bu da şiddetin etkisini daha da artırır. Görsel kompozisyonlar dikkat çekici derecede düzenlidir, bu da yaşanan vahşetle tezat oluşturur.

'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', kolay izlenebilir bir film değildir. İzleyiciyi aşırılık, iktidar, itaat ve insan doğasının karanlık yönleri üzerine derin bir sorgulamaya davet eder. Pasolini'nin sinemaya veda filmi olan bu yapım, sanatın sınırlarını zorlayan, unutulması imkansız ve üzerine düşünülmesi gereken bir çalışmadır. Sadece içerik uyarısıyla ve belirli bir olgunluk seviyesindeki izleyicilere hitap eder.